دنیا

آنقدر بودم بفهمم عمر بودن کوته است باور دنیا، وفایش، کار جاهل ابله است زندگی، با خوردن از مفهوم مردن آگه است ابتدای این، برای آن دگر، آخر ته است در غرور نُه همین بس ، کمتر از جای ده است هر گدایی در فضای خانه اش حاکم، شه است اهل دنیا حال و روزش بی قراری گمره است بی خبر از فتنه های زندگی در این ره است