ندای سحر گذرگاهی برای شنیدن نور

سحر، بعنوان بخش جادویی شبانه روز به غفلت و خواب گذرانده می شود.زمانی که بزرگان اهل ادب و عرفان ارزش آنرا بدرستی دریافتند و از آن بسیار بهره بردند. یکی در همین وقت بود که از غصه نجاتش دادند و در آن ظلمت شب آب حیاتش دادند و یا دیگری در آن دلبرش سرمست به بالینش رسیده است.

سحر کاملا از صبح و ظهر و عصر و شام متمایز است. گویی این قطعه از شبانه روز برای انسان تنظیم گردیده چرا که بهره برداری سایر موجودات از این قطعه بجز خواب و شکار و سایر افعال غریضی شان مشهود و معلوم نیست. سحر کاملا از صبح و ظهر و عصر و شام متمایز است. گویی این قطعه از شبانه روز برای انسان تنظیم گردیده است چرا که بهره برداری سایر موجودات از این قطعه بجز خواب و شکار و سایر افعال غریضی شان شمهود و معلوم نیست.

گویا در سحر انرژی جهان بیرونی با درون انسانی چنان قابل هم فاز و ساز شدن است که به انسان قدرت فرو رفتن در دنیای درونی را به شکلی خاص می دهد. یک سفر درونی که گویا به سطح دومی از هستی می توان وارد شد.

اگر زندگی بر روی زمین را سطح اول و دنیای پس از مرگ را سطح سوم در نظر داشته باشیم، گویی سحر می‌تواند آدمی را وارد سطح دوم نماید. سطحی که گویا نه مرده ای و نه زنده هستی و از شعور خاص غیر قابل باوری می توانی بهره ببری.

همان جا که حافظ را نجات و به او در آن ظلمت شب آب حیات داده‌اند ….